Эрих Мария Ремарк ўз асарларида инсон тақдири, юракларни эзувчи мусофирчилик, зулм ва адолатсизликларга қарши кураш, шу билан бирга, муҳаббат ва садоқатни катта эҳтирос ва маҳорати билан тасвирлайди. "Лиссабондаги тун" романи ҳам шу каби туйғулар билан тўлган. Унда фашизмнинг кучайиши, ҳарбий мураккабликлар ва уларнинг оддий одамлар ҳаётига кўрсатган таъсири тасвирланган. Шунингдек, асарда муҳаббат ва садоқат мавзуларига алоҳида урғу берилади.
Ҳар қандай оғир замонда ҳам юракларда муҳаббат, орзу-умидлар сақланиб қолиши мумкинлигини ўқувчиларга намоён этади. Ремаркнинг ушбу асари мухлисларга нафақат тарихий воқеалар ҳақида, балки инсон қийматлари ва ички курашлари ҳақида ҳам эсга солади, унинг насри эса ўқувчиларнинг қалбига тез кириб боради.

